अथांग

माझ्या मनात वादळ
तुझ्या ओठी स्मितहास्य
माझ्या मनात वेदना
तुझ्या डोळ्यात रहस्य

कसा देऊ मी भरोसा
जीव आतमध्ये जळे
तुझी तीच शांत मुद्रा
तुझे तेच शांत डोळे

नाही क्षण समाधान
माझी त्रस्त दैनंदिनी
तुझी स्थिर तीच पण
अबोल गूढ वाणी

क्षण मिटले मी डोळे
तुझ्या डोळ्यात पाहून
गेली वेदनाच माझी
अथांगात त्या न्हाऊन

झाले तुझ्यात विलीन
मन शांत शांत झाले
अन अथांग दुःखाचे
स्मित माझ्या ओठी आले

स्वाती कुलकर्णी
पुणे.